Nederland in ideeën. Liefst 101 korte verhalen over innovaties uit het verleden, ontdekkingen van nu en droombeelden over een betere toekomst. De onderwerpen lopen uiteen van ruimtevaart tot economie, van gentherapie tot Big Brother-achtige burgerregistratie.

En dat is best veel. Ieder verhaal is maximaal 4 pagina’s lang. Sommige verhalen zijn mooi en afgerond, sommigen zijn lastiger leesbaar en laten je achter met een ‘en nu?’ gevoel. Een beetje als een TED talk op papier. Maar allemaal kunnen ze je aan het denken zetten, over dingen die je nog niet wist of waar je nog niet over nagedacht hebt.

Het boek leent zich uitstekend om er af en toe even bij te pakken. Even een verhaaltje. En dan weer weg te leggen, even laten bezinken, misschien de schrijver even Googlen, of dat filmpje wat genoemd wordt in het verhaal op te zoeken. En daarmee wordt het boek meer een startpunt voor verder lezen en browsen dan een doel op zich. Als e-book met verwijzingen zou het ideaal zijn.

Ik zit weer in het vliegtuig terug van SXSW. Dit jaar was voor de zesde keer. En er was weer veel hetzelfde als voorgaande jaren, maar er was ook veel anders. SXSW is niet de praatjes, het is niet de feesten, het is niet de Amerikaanse sfeer, het is niet de spontane ontmoetingen. SXSW is alles bij elkaar. 

Er waren natuurlijk weer mooie praatjes bij. Er was een mooi verhaal over de Shanzhai, het informele Chinese netwerk van bedrijven en bedrijfjes die fake spulletjes maken. Van horloges en tassen tot metro-pasjes. Verbazend was hoe groot die organisatie is: er werken 16 miljoen mensen in. En leerzaam was hoe het was opgebouwd: Allemaal losse bedrijven, die met groot vertrouwen op een heel open manier samenwerken. Juist door sterk te specaliseren, alles te delen en niks voor jezelf te houden maak je met z’n allen tempo. Als een bedrijf het ontwerp heeft gemaakt voor het achterkantje van een bepaalde Nokia zetten ze dat bestand online zodat iedereen het kan gebruiken. Toen Canada z’n metropasjes ging voorzien van een hologram sticker hadden de Shanzhai dat binnen een jaar ook. Deze ideeën kan je gebruiken in je bedrijf. Wat is je specialiteit echt? En hoe radicaal kan je die inzetten en de rest juist heel open delen?

Eerste sessie van de Sloan Sports Analytics Conference is meteen een topper. Panel met Michael Lewis (schrijver van Moneyball), Marc Cuban (Eigenaar Mavericks), Nate Silver (auteur The Signal and the Noise), Paraag Marathe (COO 49’ers) en Daryl Morey (GM van de Houston Rockets). Een paar van de onderwerpen die langs kwamen.

Hoe ga je om met statistieken in een sportclub?
Michael Lewis zei dat de vele boze reacties op Moneyball hem verbaasd hadden, maar het daarna ook wel begreep want het ging mensen hun baan kosten. Een club is gewend te werken op een bepaalde manier, en de sportwereld is relatief gesloten voor de buitenwereld. Iets wat Marathe ook noemde, en Cuban vertelde over hoe hij als eigenaar behoorlijk werd aangepakt, “wat weet jij er nou van, knul” door z’n eigen mensen. Marathe noemde als grootste uitdaging voor een statistiek-gedreven initiatief ook dat je heel veel moet communiceren zodat het een groepsbeslissing wordt, in plaats van een idee van die Indiase vent met z’n cijfers. Inmiddels is het in de VS wel meer volwassen geworden, en worden stats samen met andere kenmerken gebruikt. Scouts kijken naar stats als ‘baseline’, en kijken dan zelf naar de persoonlijkheid en andere aspecten van een speler om te kunnen inschatten of deze een succes kan worden.

De afgelopen drie weken waren we op vakantie in het zuidwesten van de VS. Iemand vroeg me om tips, vandaar dit stukje. Hieronder het ‘rondje’ wat we maakten plus mijn bevindingen.

1. Los Angeles - Kinderen (5, 9 en 13) en zelf een beetje ont-jetlaggen, en de stad verkennen. We zaten in Santa Monica, erg fijne buurt met strand. Highlight was het Getty Center, een werkelijk prachtig museum met mooie oude meesters. Maar ook gewoon rondrijden en in de verschillende buurten stoppen voor een snack is fijn, de kinderen vinden het prachtig om al die beroemde namen in het echt te zien. Ook erg leuk waren de Food Trucks, check het schema op socalmfva.com. Broodje halen en op het gras opeten was erg gezellig. Iedere dinsdagavond in Santa Monica.
2. Las Vegas - Het was augustus. Het was heet. Heel heet. Iedere dag boven de 40 graden. Maar het was wel heel gaaf. ’s Avonds wandelen langs de strip, om te kijken bij al die malle piratenshows, fonteinen en vulkanen voor de hotels. Check het schema waarmee ze allemaal beginnen. Las Vegas is heel leuk voor kinderen, er is zo veel te zien. Ook nog even tripje naar de indrukwekkende Hoover Dam gemaakt, met de auto is dat drie kwartier. Het is gaaf de nieuwe Memorial Bridge op te lopen, met uitzicht over de Hoover Dam.
3. Zion National Park - Geweldig. Hier waren we maar 2 nachten, eigenlijk een misser want hier kan je je zeker 4-5 dagen vermaken. Er rijden continue shuttlebussen door de vallei die stopt bij alle beginpunten van wandelingen, van licht tot zwaar, van kort tot lang. Er is heel veel moois te zien, neem de tijd. Highlight van de hele vakantie was wandelen door een kloof met riviertje.
4. Grand Canyon - Let op waar je zit, North Rim is rustig, South Rim is veel drukker en toeristischer. Maar daar zijn de helikoptertours. Mocht je willen brassen dan is dat een absolute aanrader.
5. Palm Springs - Een noodzakelijke tussenstop onderweg, maar ook een mooie bestemming wegens Joshua Tree National Park, ook daar kan je wandelen tussen bizar mooie natuur. Eettip: De supermarkt Ralph’s (overal te vinden) heeft vaak een broodjesbalie waar ze heerlijke dingen maken.
6. San Diego - Heel fijne stad. Hier waren we 4 nachten, was best fijn om rustig op het strand te hangen. De Zoo en Sea World hebben we overgeslagen. Wel hebben we de kinderen meegesleept in een winkelsessie bij Fashion Valley Mall.
7. Terug naar LA, waar we Disney World (makkelijk bereikbaar vanuit San Diego) en Universal Studios Hollywoord hebben gedaan. Allebei natuurlijk heerlijk voor de kinderen. Voor Disney zijn er handige iPhone apps voor wachttijden. En tja, die rijen.. het hoort er bij, en het was nergens echt vervelend. 

Het is heel handig om een mobiele internetverbinding te hebben; je kan dit doen met een Droam die je kan huren bij droam.nl. Omdat ik wel vaker in de VS ben heb ik zelf een T-Mobile mobile hotspot gekocht, een klein apparaatje waar je pre-paid data op kan zetten. Even een T-Mobile shop binnenlopen en je hebt hem. Voor $50 had ik 5GB aan data, genoeg voor de hele vakantie. Het apparaatje zelf kost iets van $100 meen ik, maar die had ik dus al. Let op: In Utah en Arizona (Zion en Grand Canyon) had ik weinig tot geen verbinding. Wat ook wel weer hielp in het genieten van de natuur ipv op Twitter te hangen. ;-)

“Een spel spelen is een vrijwillige poging om overbodige hindernissen te overwinnen”. Met deze definitie begint ‘Beter dan echt’ van Jane McGonical. Het zet meteen de toon voor een mooie, diepe en brede analyse van games. Want waarom investeren we toch zo enorm veel tijd en geld in spelen? Waarom vinden we het zo leuk?

McGonical legt uit wat de kenmerken zijn van games en waarom ze zorgen voor een geluksgevoel, en laat zien waar deze elementen opduiken. Uiteraard in ’echte games’: Waarom spelen we World of Warcraft en Wordfeud? Maar ze laat ook zien dat de elementen terugkomen in de echte wereld zoals in Nike+: Door het online sociale spel-element doe je tijdens het sporten beter je best. En dezelfde kenmerken komen terug in het succesvolle project van the Guardian waarin Britten de gescande bonnetjes van hun MP’s konden bekijken en aangeven welke nader onderzoek verdiende. Het succes van deze site (liefst 56% van de bezoekers van de site deed daadwerkelijk mee!) zat in een aantal subtiel ingebrachte game elementen. Dankzij het framework van McGonical herken je ze. En zie je hoe de echte wereld beter kan worden door games.